گاه می اندیشم....خبر ِ مرگ ِ مرا با تو چه کس می گوید...؟آن زمان که خبر مرگ مرا....از کسی می شنوی ، روی تو را....کاشکی می دیدم....شانه بالا زدنت را ،....ــ بی قید ــ...و تکان دادن ِ دستت که... مهم نیست زیاد.....و تکان دادن ِ سر را که....عجیب ! عاقبت مُرد ؟.....افسوس... کاشکی می دیدم !....من به خود می گویم :.....چه کسی باور کرد  جنگل ِ جان ِ مرا آتش ِ عشق ِ تو خاکستر کرد ؟  (حمید مصدق)

و آنکه....برای به دنبال خود کشاندنت.....تنش را از تو میدزدد....باکره نیست ...

تو را چه به فرهاد....؟ یک فرهاد است و....یک بیستون عاشقی.....تو همین یک وجب دیوار فاصله را بردار.....من باورت میکنم...

وقتی به انتهای راه میرسی...و نتیجه اش را نمی بینی....پاسخ تاول های پایت را چگونه می دهی؟‎

زور بي‌خودي نزن شاعر! آسمان؛ تنها وقتي مي‌بارد كه خودش بخواهد...

حالا که آمده ای...دیگر نه شاعرم نه عاشق..فقط این پنجره را ببند ... تا دلم نگیرد...

درخت دافعه دارد....که سیب می افتد...وگرنه هیچ سقوطی...نشانه جاذبه نیست....

من شب جمعه قرار تو دلم می خواهد...صبح فرداش کنار تو دلم میخواهد....

حالا که دیگر دستم به آغوشت نمیرسد......و بوسیدنت موکول شده.....به تمامی روزهای نیامده.....حالا که هر چه دریا و اقیانوس را...از نقشه جهان پاک کردی.....مبادا غرق شوم در رویایت.....باید اسمم را....در کتاب گینس ثبت کنم ....تا همه بدانند.... زنی....با سنگین ترین بار دلتنگی....روی شانه هایش.....تو را دوست میداشت.....میبینی....عشق .....همیشه....جاودانگی میاورد....(گیلدا ایازی)

من ترا برای شعر.....بر نمی گزینم..شعر،مرا برای تو....برگزیده است....در هشیاری ....به سراغت نمی آیم..هر بار...از سوزش انگشتانم.....در می یابم که باز...نام ترا....می نوشته ام...(حسین منزوی)

به همان سادگی....که کلاغ سالخورده....با نخستین سوت قطار.....سقف واگن متروک را....ترک می گوید...دل ،دیگر.....در جای خود نیست...به همین سادگی ....!!  (حسین منزوی)

آنگونه مست بودم....که از تمام دنیا....تنها دلم....هوای تو را کرده بود...میگفتم این عجیب است...این قدر ناگهانی دل بستن....از من که بی تعارف دیریست....زین خیل ورشکستگی را...در خور دل نهادن....پیدا نکرده ام...(حسین منزوی)

دنـیـای تـو رنـگارنـگ اسـت

و دنیـای مـن سیـاه

انـتـخـاب سـختـی نـیـست

یـک رنـگی ِ مـن

بـه تـمام دنـیـایـت می ارزد

با هم که قدم میزنیم....حسودی اش میشود...آفتاب...نه که هیچ گاه...قدم نزده است با ماه....شیرین ترین گناه منی....از تو به خدا...پناه نمیبرم....(رضا کاظمی)

این شهر....شهر قصه های مادر بزرگ نیست....که زیبا و آرام باشد....آسمانش را....هرگز آبی ندیده ام..من از اینجا خواهم رفت...و فرقی هم نمی کند....که فانوسی داشته باشم یا نه...کسی که می گریزد...از گم شدن نمی ترسد....(رسول یونان)

دشت ها آلوده ست....در لجن زار ، گل لاله نخواهد رویید....در هوای عفن آواز پرستو به چه کارت آید؟....فکر نان باید کرد.....و هوایی که در آن....نفسی تازه کنیم....گل ِ گندم خوب است...گل ِ خوبی زیباست....ای دریغا که همه مزرعه ی دلها را.....علف هرزه ی کین پوشانده است....هیچ کس فکر نکرد ....که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست....و همه مردم شهر....بانگ برداشته اند....که چرا سیمان نیست..و کسی فکر نکرد که چرا ایمان نیست....و زمانی شده است.....که به غیر از انسان...هیچ چیز ارزان نیست....(حمید مصدق)

چشم من چشمه ی زاینده ی اشک......گونه ام بستر رود .....کاشکی همچو حبابی بر آب....در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود ....(حمید مصدق)

گاهی آدم ها تمام می شوند ... از درون ،هیچ می شوند ....فقط نقطه نمی گذارند ....تا خیال خود و دیگران..... از خواندنشان  آسوده شود..... جسارت می خواهد....!

بالا و پایین پریدنم از شوق نیست...ماهی..روی خاک...چه میکند؟؟؟(حسن اسماعیل زاده)

تقصیر من است اینکه....کم می آیی....هر گاه شدم اسیر غم می آیی....این جمعه و جمعه های دیگر حرف است.....آدم بشوم....سه شنبه هم می آیی.....!

پیشانی ار ز داغ گناه سیه شود....بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا

نام خدا نبردن از آن به که زیر لب....بهر فریب خلق بگویی خدا خدا

در سجده هنوز با تو سرسنگینیم....دلبسته ی این زندگی رنگینیم....دیوار وضوخانه پر از آیینه است....این است که در نماز هم خودبینیم.....!

لبخند تو را چند صباحی ست ندیدم....یک بار دگر خانه ات آباد بگو سیــب.....

پلک مرا بردار.....به ابرویم گره بزن.....تا ديگر اشتباهي خواب آمدنت را نبينم....

راستي اصلا گريه با خنده چه فرقي دارد . . .  ؟!من که سر گشته ام از اين همه هيچ . . . و فقط مي دانم.....که به دستور زبانهاي جديد.....خنده "ماضي بعيد" است بعيد.....گريه " استمراري " است....شادماني " حرف " است....حرف ربطـــــي است که مربوط به اين سامان نيست.....آرزو هم که " ضمير " ي است که در " اول شخص " خواه...." مفرد يا جمع " هيچ هنگام بر آورده نخواهد گرديد.....مرگ را هم که دگر مي دانم...." پيشوند " ي است که با " قيد زمان " مي آيد....زندگي هم که دگر " معلوم " است...

به چیز دیگری اگر معتاد بودم....خودم را به تخت می بستم و خلاص می شدم ..... خودم را به کجا ببندم.... از تو که نیستی....!!!!

در خلاء رها شده ام....مثل انگشتانم در سوراخ های جیب....ببین...چگونه نبودنت....فقر و بی پناهی را رقم می زند...از سرما می لرزم....در هوای تابستان....!

هر نتی از عشق بگوید زیباست....حالا...سمفونی پنجم بتهون باشد....یا ... زنگ تلفنی که در انتظار صدای توست....

به طواف نگاهت رفتم..دور هفتم....لبیکم را شنیدی...حجر الاسود چشمانت مال من شد....

این ترس دیدن دستان تو در دستان دیگریست که اینگونه مرا سر به زیر کرده......

در این شهر صدای پای مردمیست....که همچنانکه تو را می بوسند...طناب دار تو را می بافند...مردمی که صادقانه دروغ میگویند..و خالصانه خیانت میکنند...دراین شهر هر چه تنها تر باشی..پیروزتری...

از پاسخ من معلمان آشفتند...از دهانشان هر چه در آمد گفتند....اما به خدا هنوز من معتقدم....از جاذبه تو سیب ها می افتند.....

ثبت احوال در شناسنامه ام همه چیز را  ثبت کرده است....جز احوالم

به شانه ام زدی که تنهایی ام را تکانده باشی....به چه دل خوش کرده ای؟!...تکاندن برف از شانه های آدم برفی.....؟

وقتي به دنيا ميام، سياهم، وقتي بزرگ ميشم، سياهم،

اگر به خانه ي من آمدي.... برايم مداد بياور.... مداد سياه مي‌خواهم روي چهره‌ام خط بکشم.... تا به جرم زيبايي در قفس نيفتم ....يک ضربدر هم روي قلبم تا به هوس هم نيفتم.....!يک مداد پاک کن بده براي محو لب‌ها نمي‌خواهم کسي به هواي سرخيشان، سياهم کند.....! نخ و سوزن هم بده، براي زبانم مي‌خواهم ... بدوزمش به سق ... اينگونه فريادم بي صداتر است......! قيچي يادت نرود، مي‌خواهم هر روز انديشه‌ هايم را سانسور کنم......! پودر رختشويي هم لازم دارم براي شستشوي مغزي! مغزم را که شستم، پهن کنم روي بند تا آرمان‌هايم را باد با خود ببرد به آنجايي که عرب ني انداخت...

تورا به خدا ... اگر جايي ديدي حقي مي‌فروختند برايم بخر ... تا در غذا بريزم ترجيح مي‌دهم خودم قبل از ديگران حقم را بخورم .....! سر آخر اگر پولي برايت ماند برايم يک پلاکارد بخر به شکل گردنبند، بياويزم به گردنم ... و رويش با حروف درشت بنويسم: من يک انسانم من هنوز يک انسانم من هر روز يک انسانم....

مي‌داني که؟ بايد واقع‌بين بود ! صداخفه ‌کن هم اگر گير آوردي بگير! مي‌خواهم وقتي به جرم عشق و انتخاب، برچسب فاحشه مي‌زنندم بغضم را در گلو خفه کنم...... يک کپي از هويتم را هم مي‌خواهم براي وقتي که خواهران و برادران ديني به قصد ارشاد، فحش و تحقير تقديمم مي‌کنند، به ياد بياورم که کيستم......!

و ضعمانم اینست و آنها در آن سر دنیا عرق می خورند و وضعشان آنست !نمیدانم مشکل در نوع عرق است یا در نوع ریختن و خوردن؟!( دکتر شریعتی)

آموخته ام: